Blog

Akwazjoggen klinkt zo gek nog niet

  |   Geen categorie   |   No comment

Mijn hart klopt in mijn keel. Ik hijg als een zeehond in barensnood. Ik voel een enorme, beklemmende druk op mijn borst. Ik begin me zorgen te maken. Dit kan toch niet goed zijn. Wat moet ik doen?? Ik verkeer midden in de polder en geen sterveling te zien.

Enige jaren geleden heb ik dit ook meegemaakt. Ergens weet ik dus dat dit erbij hoort en

ik probeer niet panisch het telefoonnummer van een cardioloog te googelen op mijn smartphone.

Ik ben weer opnieuw begonnen met hardlopen (en hard hijgen, dus).

Waarom? Op het moment zelf, weet ik dat nooit, maar: omdat het gratis is, het is in de buitenlucht en ik verkeer onder de invloed van de utopie dat ik hierdoor eenzelfde lichaamsbouw en maat kan krijgen als pre-zwangerschap Doutzen. Of post-zwangerschap, dat is bij Doutzen om het even.

 

‘Ook de oefening van het snel ‘optrekken van sjok naar draf naar galop’ en dan acuut remmen, kon mij niet bekoren’.

 

Een jaar of vijf geleden heb ik het ook gedaan, hardlopen. Toentertijd onder begeleiding van een fysiotherapeut en samen met een groepje mensen die ieder vanwege hun eigen beweegredenen deelnamen aan deze groep. De doelstelling van het clubje was mee te doen aan de aankomende ‘Rottemerenloop’. Nu zijn die meren normaal gesproken niet rot, hijgend langs de oever sjokkend en voor de tweede keer genietend van je avondeten, kun je dit nog wél eens denken. Ik vond het toen op zich gezellig, maar er waren ook een aantal dingen die ik níet leuk vond. Het belangrijkste voor mij was toch wel de intervaltraining. Mijn God wie dat ooit heeft verzonnen. Ook de oefening van het snel ‘optrekken van sjok naar draf naar galop’ en dan acuut remmen, kon mij niet bekoren. Een mede-teamlid viel hierbij eens plat met haar gezicht op het asfalt, hierop een bloedvlek achterlatend. Het enige wat ze op dat moment kon uitbrengen was: “mijn tanden, zitten mijn tanden er nog?”.

 

Ik bedoel, dat kan toch niet goed zijn voor iemand als ik, die ‘gezellig wil hardlopen’. Eerst een kilometertje of vijf en daarna misschien opbouwend naar 7,5 kilometer. Onderwijl gezellig keuvelend met een mede hardloper. Bij voorkeur een vrouw. Mannen keuvelen niet.

 

Die rotte Rottemerenloop heb ik uiteindelijk gelopen. Geblesseerd, maar ik heb de vijf kilometer gedaan. Volgen mij was startschot-geefster Leontien van Moorsel sneller terug na haar vijftien kilometer dan ik, maar dat mag de pret niet drukken.

 

‘Bij de tennisles voel ik vanalles drillen’.

 

Na de zwangerschap van Hutspotje nummer drie, ben ik weer begonnen met sporten. Echter bij de bodyshape lessen voel ik mij onprettig in mijn aerobics outfit. Bij de tennisles voel ik vanalles drillen wanneer ik in actie opspring om de bal toch nog te raken. Daarom ben ik weer begonnen met hardlopen. Na wat vragen wie er dan mee wil lopen en het ontbreken van positieve reacties op deze vraag (ongelofelijk maar waar), heeft Mister Hutspot voor mij de ‘hardlopen met Evy’-app op mijn telefoon gezet.

 

Hardlopen met Evy bestaat nu alweer minstens vijf jaar, ik behoor wat trends betreft altijd wel bij de zogenoemde ‘late majority’. Durf ik eindelijk die harembroek aan mijn kont te hijsen, is het alweer uit de mode. ik zweer het je, over tien jaar zit IK te ‘loomen’.

Het bevalt wel goed, hardlopen met Evy. Na wat verwarring toen ze zei “Ga nu eerst een minuut lopen”, waarbij ik dus ging lopen, en ze vervolgens meldde “Ga nu een minuut wandelen”, was ik me bewust van de Belgisch-Nederlandse taalbarrière. Maar ik moet zeggen. Het bevalt goed. Ze zegt af en toe iets tijdens het hardlopen. Niet te vaak, precies genoeg. Dat heb ik nodig.  Ze zegt met haar zalvende Belgische accent dingen als “Heb je een blessure waardoor je tijdelijk niet kunt lopen, overweeg dan eens om te gaan akwazjoggen.” Waarbij ze geduldig uitlegt wat ‘akwazjoggen’ inhoudt. Dat soort informatie en haar aanmoedigingen heb ik nodig om mijn gedachten te verzetten en door te lopen. Anders mag ik van mezelf een korte pauze inlassen bij de eerstvolgende boom.

Ik ben nog maar bij training drie, maar ga vol goede moed en met de aanmoedigende opmerkingen van Evy door. En wie weet, zien jullie mij binnenkort “in net zo enen kleed als Doutzen Kroes” rondwandelen, nadat ik het trainingsschema heb afgerond zonder ook maar één keer met mijn smoelwerk op Neerlands plaveisel te zijn gevallen. Waarna mijn man blij zal uitroepen “ik zie u graag”!

Gelukkig heeft utopie zowel in België als in Nederland dezelfde betekenis.

 

Meer lezen van Studio Hutspot? Klik dan hier

No Comments

Post A Comment