Blog

Mis(s)controle

  |   Geen categorie   |   No comment

Eindelijk weer eens een blog.

Waarom zo lang geen blog meer? Ik ben zo’n type, je kent haar vast wel, die het druk heeft met heel veel dingen en altijd eerst de tijd neemt voor de onbelangrijke dingen, waardoor zaken die écht belangrijk voor mij en mijn innerlijke geluk zijn, blijven liggen. Dat heet prioriteiten stellen en dat vind ik soms lastig. Dat heeft weer te maken met loslaten. Vind ik ook moeilijk. Ik ga nu eerlijk zijn en dat kost me moeite, maar ik kan het gewoon helemaal niet, dat loslaten. Dat komt doordat ik een controlfreak ben, en een perfectionist ook nog eens.

 

Dit betekent dit dat ik het liefst zelf de stuurknuppel overneem in het vliegtuig omdat ik er anders geen vertrouwen in heb dat het goed komt. Natuurlijk heeft meneer de piloot er voor geleerd, en de kans dat ik het vliegtuig op de plaats van bestemming krijg zonder dat hierbij dodelijke slachtoffers vallen, is nihil. Maar toch.

 

In de dagelijkse praktijk betekent dit dat het huis spic en span moet zijn, want ‘hey, je weet nooit, misschien staat HKH Màxima van de week spontaan voor mijn deur’. Dan wil je natuurlijk wel dat ze ongeschonden en zonder Noro-virus mee te nemen het toilet kan gebruiken. Het betekent ook dat ik heel (heel, heel, heel, heeeeeeel) veel en ver vooruitdenk, waardoor ik me telkens weer laat verleiden door de utopie, dat dan ‘dat maar vast weer gedaan is’ en ik daarna rust heb. Maar nee, die rust, die krijg je nooit, zeker niet met drie kinderen in huis, waarvan eentje aan het pre-puberen is. Kijk, afgelopen jaren heb ik dus wel wat opgestoken, nu ook nog daadwerkelijk het geleerde in de praktijk gaan brengen, maar het lijkt alsof ik op de goede weg ben.

Zo’n puber is juist heel goed in het loslaten, kan ik je vertellen. In zekere zin zou ik wat van hem kunnen leren. Hij komt gerust uit school met een vriendje die blijft eten en gaat dan zelf ongegeneerd een kwartier op de pot zitten (geen zorgen Màxima, ik maak het heel goed schoon daarna, je kunt gerust onverwacht langskomen). Kijk, dat zou ik nou nooit doen of durven. Stel dat ze mijn bescheiden (echt hoor!) plonsjes horen. Of nog erger; stel dat het vriendje gelijk na mij naar het toilet gaat? Oei de schaamte!

 

‘Mister Hutspot werkt mijn buitenproportionele controlfreak-gedrag in de hand, omdat hij zelf niet minstens twee jaar vooruit denkt. Dat zou mij dus mooi wel een berg zorgen schelen’. 

 

Als je een controlfreak bent, kan dit een ware last zijn hoor. Je gaat voor anderen denken. Het feit dat ik enige vrouw en controlfreak ben in een mannenhuishouden, helpt ook niet mee. Mannen laten het ‘gecontroleer’ van de vrouw in huis gewoon los en ook nog eens toe. Want hey, het is wel makkelijk als de vrouw alles voor je regelt en alle afspraken bijhoudt en fijn van te voren nadenkt over alles wat er nog moet gebeuren, zodat alles op tijd af is. Controlfreaks doen dat natuurlijk. Bovendien houden de meeste mannen niet van vooruitdenken en plannen, waardoor de controlfreak-vrouw het weer niet kan loslaten. Dat ik dan boos word op Mister Hutspot. Immers hij werkt mijn buitenproportionele controlfreak-gedrag in de hand, omdat hij zelf niet minstens twee jaar vooruit denkt. Dat zou mij dus mooi wel een berg zorgen schelen.

 

‘We hebben gekozen voor een hond; niet verharend, niet blaffend, niet grommend en zonder nagels en tanden, want anders trek ik het ook niet’.

 

Maar weet je, het is niet goed voor me. Het is toch stressen. ’s Avonds lig ik nog stokstijf in mijn bed en maalt alles door mijn hoofd, over wat we nog moeten regelen voor de vakantie over drie weken. Word ik wakker en denk ik “TOM-TOM!” omdat we die nog moeten kopen. Dat we, mede door mijn gestresste gedrag, hebben gekozen voor een hond (niet verharend, niet blaffend, niet grommend en zonder nagels en tanden, want anders trek ik het ook niet), zodat ik wel tussendoor even tot rust kan komen buiten door te wandelen met het beestje. Maar dat doe ik niet te lang, want er zijn natuurlijk nog tig belangrijkere dingen die ik moet afhandelen, zoals de ramen streeploos zemen en de legoblokjes één voor één ontsmetten met Dettol. Het hele idee van een  hond voor de ontspanning, dat helpt ook nog niet eens, want ineens, ik weet niet waar het vandaan komt, om vijf uur ’s morgens schieten de woorden ONTWORMEN!! en VLOOIENDRUPPELS!! mijn brein binnen. De volgende dag is het weer raak en denk ik ‘waarzijndepaspoortenzijnzeverlopen?’ Het is wel gek hoor, want naar de buitenwereld doe je dan als Miss Controleer ook zo achterlijk, alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat je huis om door een ringetje te halen is, alsof alles je gemakkelijk af gaat en het niet erg is dat er spontaan twee vriendjes komen mee-eten die gezellig een ijsje krijgen en dit over het raam uitsmeren, wanneer ze vanaf de loungebank naar me zwaaien. Dat is heus niet erg en doet me niets. Dat is dan weer het juk van een controlfreak zijn. Dat je naar de buitenwereld doet alsof je leven zo eenvoudig bijna perfect is, zonder dat je er moeite voor hoeft te doen. Daarom. Ik ga ook richting de veertig. Als ik zo door blijf gaan, overleef ik het niet. Ik doe het niet meer. Ik kan het niet meer.

Ik ga het loslaten.

……

Echt hoor. Goed he?

….

Let maar op.

…..

Eerst nog even twintig dingen regelen, zodat ik daarna met een gerust hart los kan gaan laten.

……

Owww en ik bedenk me ineens: het is vrijdag zomerfeest in de kleuterklassen. De kleutertjes komen dan ook langs in onze tuin om spelletjes te doen. Het wordt wel erg warm. Ik ga een lekkere grote kan Ranja voor ze neerzetten. Jeweetwel, de ‘echte Ranja’ dan. Met de fles ernaast, want die ziet er zo leuk uit. Met bekertjes met rietjes. Wel van die papieren rietjes, want die zijn toch leuker dan van die plastic rietjes, waar kun je die ook alweer kopen?

“Nee hoor, dat had ik allemaal al in huis”.

…..

Okay, misschien heb ik professionele hulp nodig.

….

Help!!!!!

 

Meer blogs van Studio Hutspot lezen? Klik hier

No Comments

Post A Comment